Dagsverkin tala

Lífið hér á stígnum er farið að komast í rútínu og dagsverkin að komast í vana. Patti litli er á sterum þannig að matarlyst hans er mjög mikil og samsvarar ekki matnum sem hann fær. Við þurfum að vera tvö við hreinsunina en við þurfum að finna einhverja leið til að annað okkar geti gert þetta því við erum bæði í skóla og vinnu.

Þar sem við erum bara með Stöð eitt hér á stígnum kemst maður ekki hjá því að sjá eitthvað af vetrarólympíuleikunum. Ein af fjölmörgum íþróttum er Curling eða krulla eins og einhver sjónvarpsmaðurinn sagði. Þetta er án efa ein undarlegasta íþrótt sem ég hef séð og þetta er víst eina vetraríþróttin sem Danir keppa í.

Patti

Föruneyti 'stígsins' hefur undanfarna daga verið án Patta. Á miðvikudag fór litla krílið í aðgerð sem gekk ekki nógu vel, eiginlega bara illa. Hann þurfti þess vegna að vera í umönnun hjá dýralækninum þar til núna en við sækjum hann á eftir. Hann kemur til með að vera á sérfæði og lyfjum í nokkra daga vegna þess að það þarf að venja maga hans aftur á venjulegan Pattamat. Við erum búin að sakna hans mikið og undanfarnir dagar hafa verið erfiðari en maður hefði haldið. Ótrúlegt hvað nærvera hans hefur mikil áhrif á mann. Næstu dagar verða líka erfiðir en samt öðruvísi. Á tveggja tíma frestu þurfum við að kíkja á saumana og hreinsa sárið ef það er annað hvort gröftur eða kúkur en hann getur ekki kúkað eðlilega í einhvern tíma. Þetta krefst tíma og þolinmæði og kemst eflaust í vana eftir nokkra daga en sárið ætti að vera alveg gróið eftir um tvo mánuði.

Þetta allt saman er samt mjög smávægilegt, bara dropi í hafið, miðað við það sem foreldrar með nýfædd börn ganga í gegnum ef börnin þeirra veikjast mikið. Þau eru mjög hugrökk, Bebba og Hjörleifur. Ég get ekki ímyndað mér hvernig þeim hlýtir að líða. Bloggið þeirra er www.bebbaoghjolli.blogspot.com og ég vil enda þessa færslu með baráttukveðjum til þeirra og ekki missa vonina.

Föruneyti 'stígsins': Gleðilegt blogg-ár

Nú er orðið svo langt síðan ég skrifaði síðast að ég veit varla hvar ég á að byrja.

Það var gaman að halda jól aftur á Íslandi. Þessi jól vorum við líka bara fimm á aðfangadag, við systkinin og mamma og pabbi, en það hefur ekki gerst í langan tíma. Að vanda höfðum við gest á gámlárskvöld. Jólafríið mitt var nú samt lítið frí vegna þess að ég vann flesta dagana. Ég hlakka þess vegna mikið til þessi mánaðamót því þá fæ ég loks greitt fyrir desembermánuð. Skólinn er byrjaður og verkefnavinna kominn á fullt skrið með viðeigandi álagi, kaffidrykkju og andvökum.

Á síðustu önn smíðaði ég aflgjafa sem tekur inn 230 VAC en skilar út +/- 5, 9, og 12 VDC. Þetta var ekki erfitt eða flókið verkefni en tók samt sinn tíma. Ég keypti lítinn kassa undir hann og stærri gerðina af spenni svo að úr varð smá púsluspil að fá alla hluti til að passa þannig að frágangurinn yrði samt sem áður snyrtilegur. En hann virkar og ég er sáttur. Ég smíðaði einnig AD-breytu sem hefur reyndar litla upplausn fyrir annað fag. AD-breytan hefur 8V viðmiðunarspennu og ber saman við breytilega spennu frá 0-7V. Spennugildin má sjá á þremur díóðum sem birta niðurstöðuna í tvítölukerfinu. Það verkefni var í sjálfu sér heldur ekki flókið en tók samt meiri tíma en ég átti von á.

Mig langar til útlanda. Mig langar til Svíþjóðar að heimsækja hverfið sem við bjuggum í. Mig langar til Skotlands að kynnast menningu þeirra og heyra hreiminn þeirra. Mig langar í helgarferð til London að sjá Big Ben, höllina, Thames og á kráarrölt. Mig langar til Austurríkis á skíði og bretti. Mig langar til Ítalíu á skíði og bretti. Ég gæti haldið svona lengi áfram. Einhvern tíma þegar ég á pening...

Hvar á ég að sækja um vinnu fyrir sumarið ? Ég er öruggur með vinnu á tveimur stöðum en sem maður með metnað langar mig að finna eitthvað annað. Eitthvað sem skólinn metur sem starfsreynslu (leiðinda regla). Samt eitthvað sem skilur peningaveskið eftir þyngra í lok sumars en byrjun (ætli séu einhverjar líkur á þannig starfi). Ég þarf að setja saman ferilsskrá, gera þetta almennilega. Núna er einmitt tíminn sem maður þarf að leggja inn umsóknir til fyrirtækja.

Við sóttum um heimasímanúmer í síðustu viku. Við sóttum líka um internettengingu. Við vorum voða kát að gera þetta loksins en þar sem við erum alltaf svo heppin þá er símalínan inn í íbúðina ekki tengd vegna framkvæmda í götunni fyrir hálfu ári síðan. Aðrar íbúðir fengu viðgerðina fría strax þá en þar sem ekkert númer var tengt íbúðinni á þeim tíma var ekkert gert. Við þurfum þess vegna að bíða eftir símvirkja til að koma og gera við þetta. Fyrst vildi Síminn ekki kannast við þessar framkvæmdir og sagði að við yrðum bara að borga fyrir þetta sjálf. Ég tími nú ekki að borga 12.000 fyrir viðgerð sem aðrir fengu fría. Ég á ekki von á að heyra í þessum símvirkja fyrr en um miðja næstu viku en allan þennan tíma þarf ég að hafa aðgang að geymslu nágrannans vegna þess að einhverjum fannst voða sniðugt að færa allt símadraslið þangað inn. Það verður góður dagur þegar 'stígurinn' verður loksins nettengdur.

Föruneyti 'stígsins' er hópur sem fer stundum í mat í Svöluás. Þrír einstaklingar eru fastskipaðir meðlimir hópsins, það erum við Jóhanna og Patti litli og nú undanfarið eru það einnig ýmist Andrea litla frænka Jóhönnu eða Karitas dóttir Ciliu vinkonu Jóhönnu. Ömmubarnsfaktorinn í Svöluás nýtur góðs af þessum aukagestum. Patti er efstur í goggunarröðinni þegar kemur að því að heilsa Föruneyti 'stígsins' þegar hópurinn stígur inn úr dyrunum enda er Patti í sérstöku dálæti frúarinnar á heimilinu.

Ekki oft svona mikið að gera..

Um daginn fórum við Jóhanna í Intersport. Við vorum á mission-i. Finna átti á mig föt fyrir 50 þúsund krónur og alls ekki minni pening en það. Við röltum um búðina með innkaupakerru. Þennan pening fékk ég í kaupbæti með bílnum í formi inneignar hjá þremur verslunum undir sama þaki. Ég hefði miklu frekar viljað fá hana hjá t.d. Jack & Jones en maður gerði sér gott úr þessu og er nú orðinn íþróttamerkjafrík. Ég keypti eina peysu í golfversluninni Nevada Bob og einn starsmaður þar spurði mig hvort ég væri alveg viss um að ég ætlaði að versla "allt þetta" þegar hann sá innkaupakerruna. Jóhanna fékk líka að velja flík að eigin vali og fékk sér flotta peysu. Ég hef einu sinni áður verslað fyrir 50. þús en það er líka langt síðan. Mig bráðvantaði föt því ég var alltaf í sömu flíspeysunni og afsakaði það með því að hún væri nú eiginlega jakkinn minn. Nú á ég hins vegar fína úlpu og mér verður sko alls ekki kalt í vetur. Við keyptum líka eldhúsborð í Ikea. Merkilegt hvað eitt eldhúsborð gerir fyrir heildarmyndina. Nú þurfum við ekki að borða og læra við lága stofuborðið.

Októberfest var á föstudaginn fyrir viku. Ég hef aldrei séð jafnmikinn fjölda undir sama tjaldinu. Í tjaldinu var líka mjög heitt enda stórir hitarar víða um tjaldið. Mitt stopp í tjaldinu var samt stutt, ég entist ekki lengi í þessum fjölda og hita. Fór þá á stiginn þar sem Jóhanna var með smá partý fyrir deildina sína. Partýpúperinn ég fór snemma í háttinn þrátt fólkið sem var í heimsókn. Maður er orðinn svo gamall eitthvað að ég endist voða stutt þegar kemur að einhverju djammi, eitt stutt kvöld er nóg fyrir mig. Mér þykir furða hvað er búið að vera mikið að gera hjá mér og Jóhönnu síðustu helgar. Endalaus afmæli og partý. Þetta kemur í bylgjum, stundum er fullt í gangi og stundum bara alls ekki neitt en mér finnst líka fínt að taka því rólega um helgar. Ef fyrrgreindri bylgju má lýsa með sinus-bylgju þá kemur að því að við munum halda partý :)

Hundurinn hennar Jóhönnu, Patti, var eitthvað slappur um daginn og hélt sér inni í búri og var viðkvæmur í skrokknum. Við fórum þess vegna til dýralæknis sem varð að gefa honum róandi svo að hún fengi að skoða hann. Þá kom í ljós að hann var með stíflaðan kirtil sem stóð út við hlið endaþarms. Hún skar á hann og út kom meiri gröftur en ég hefði ímyndað mér. Hann var settur á lyfjaskammt fyrir ketti vegna þess að hann er svo smár. Við fengum líka að vita að hann er tvö kíló. Margir hafa haldið að hann væri að minnsta kosti helmingi léttari. Litla greyið er allur að koma til og er óðum að verða hressari. Við höfum samt grun um að hann sé með eyrnabólgu því hann kveinkar sér stundum þegar honum er klappað í kringum eyrun.

Í síðustu viku fór ég í blóðbankann í blóðflokkagreiningu svo ég geti gefið blóð. Ef ekki verður búið að hringja í mig eftir viku get ég farið aftur og gefið blóð og bæst í nauðsynlegan hóp blóðgjafa. Í lok hverrar gjafar fær maður að borða eins og maður getur þannig að segja má að tekið sé vel á móti manni. Ég lét loksins verða af því að fara eftir að hafa ætlað þangað í mörg ár. Að vissu leyti var þetta merkileg stund hjá mér.

Hún Jóhanna mín klukkaði mig svo ég lýk þessum pistli á fimm ómerkilegum staðreyndum um sjálfan mig.

1. Þegar ég var að verða tíu ára tók ég út húfutímabilið mitt og fór hvergi án Rossignol húfunnar minnar.
2. Ég er áhugamaður um alls konar nördaskap og á meðalstóran spegilstjörnukíki sem var fluttur til landsins frá Þýskalandi.
3. Ég hef ákveðið að tala um búkþurrku þegar átt er við handklæði, litlar búkþurrkur mun ég kalla handþurrku og orðið handklæði nota ég í stað orðsins vettlingar.
4. Mér finnst gaman að stunda íþróttir en finnst drepleiðinlegt að tala um aðra sem stunda þær.
5. Quantum Leap eru uppáhaldsþættirnir mínir í augnarblikinu og bráðum klára ég þáttaröð tvö af fimm. Ég á eftir að verða mér út um þáttaröð tvö af Lost en þá er Lost2 næst á eftir Q.L.

Þar sem búið er að klukka svo marga veit ég ekki alveg hvern ég get klukkað. Þess vegna ætla ég að klukka hvern þann sem les þetta. Sá sem les þetta tvisvar er því tví-klukkaður og þarf að koma með tíu staðreyndir um sjálfan sig ! Þeim sem finnst mjög gaman að lesa það sem ég skrifa og lesa þetta þrisvar þurfa að koma með 15 staðreyndir en það er líka hámarkið ef fólk les þetta oftar því mér finnst mjög ólíklegt að einhver nenni að lesa sama textann oftar en þrisvar.

Smá brandari í lokin sem stærðfræðikennari minn sagði í tíma: Hvað er sál ? Svar: Lifandi maður mínus dauður maður.

Fáeinar pælingar

Laugardaginn síðasta kíkti ég til Atla, Andrésar og Jómba en þeir voru með innflutningspartý. Það kemur ekki á óvart að húsið þeirra er númer 67 en þeir hafa allir unnið á pítsastað sem ber sama heiti. Margir kíktu til þeirra og flestir sem ég hef ekki séð lengi. Töframaður kíkti í partýið og sýndi nokkur brögð og lét sig meðal annars svífa en ég missti af því. Mitt stopp hjá þeim var stutt því ég vildi nota sunnudaginn.

Í morgun datt ég inn á eitthvað sem heitir "hversu vel þekkir þú maka þinn" á ónefndri útvarpsstöð. Þar var foreldri eins þáttarstjórnanda spurður spjörunum úr um ýmsa persónulega hluti þeirra hjóna. Karlinn þurfti þá að fara að rifja eitthvað upp en þá hófst umræða hvort hann í raun gæti munað eftir einhverjum smáatriðum úr margra ára gömlum minningum. Hann stóð sig samt vel og gat svarað spurningunum þó öll smáatriði hefðu ekki verið rétt en fékk samt smá glósur um að hann hefði ekki getað svarað án þess að hugsa sig um. Þegar konan hans átti svo að svara þá mundi hún bara alls ekkert betur en karlinn og það þótti bara alveg eðlilegt, hún fékk að minnsta kosti ekki sömu glósur og karlinn. Þetta styrkir kenningu mína um að konum leyfist meira að gleyma hlutum en körlum og almennt að karlmönnum fyrirgefst færri mistök en konum. Mér finnst karlmenn yfirleitt fá neikvæðan samanburð við konur. Mér finnst ég til dæmis oft dæmdur (af kvenfólki auðvitað) bara fyrir það eitt að vera karlmaður og þess vegna sett út á öll minnstu smáatriði en svo leyfist dómurunum að vera jafnvel enn verri í þessum smá, smá, smáatriðum. Ég grínast samt oft með það að ég lækki til dæmis í útvarpinu þegar ég leita að bílastæði eða að ég hafi lélegt skammtímaminni. Umræðan hvort karlmenn séu betri ökumenn en konur finnst mér líka ósanngjörn vegna þess að yfirleitt keyra karlmenn meira en konur og sumar konur vilja síður keyra. Þar sem sú umræða fer í taugarnar á mér þá finnst mér ég líka mjög oft sjá konur keyra mjög hratt og oft hraðar en karlmenn.

Umræðan um mun á kynjunum pirrar mig oft vegna þess að mér finnst karlmaðurinn vera dæmdur fyrirfram, steyptur í mót og ekki leyft að sýna fram á betra eðli. Þetta er kannski óttalegt röfl í mér en stundum finnst mér eins og búið sé að setja standardana sem karlmenn eigi að uppfylla á hærri stall en venjulegur maður getur uppfyllt. Ég lít ekki á mig sem karlrembu þó einhverjum finnist ég vera það en ég varð bara að koma þessum hugsunum frá mér. Þetta voru bara pælingar mínar sem skipta svo sem engu máli og engan vegin alhæfingar.

Ekki svo daglegt líf

Ég ákvað að skella mér í vísindaferð síðasta föstudag til Opinna kerfa. Þá hafði ég ekki farið í vísindaferð í rúmt ár og því kominn tími til að maður byrji aftur að stunda vísó. Veitingar Opinna kerfa voru ríkulegar af öli og pítsum enda vilja verkfræðinemar ekkert annað í vísó og fara gæði veitinganna hækkandi með auknu magni af öli. Við vorum víst fyrsti vísó-hópurinn sem þeir tóku við í tvö ár. Þennan föstudaginn er engin vísindaferð en það er hittingur á Hverfisgötu í pool í kvöld. Ég veit ekki enn hvort ég mæti en gaman væri samt að taka smá pool.

Á laugardeginum fórum við Jóhanna í partý til Ciliu og Þóris þar sem nokkuð margt var um manninn og strákar í meirihluta sem verður að teljast nýtt fyrir mér, að minnsta kosti nú í seinni tíð. Einn strákurinn var skrýtinn i meira lagi og sat lengi einn út í horni þögull en heyra mátti nokkrar setningar koma upp úr honum. Það var ráðgáta þeirra sem á horfðu hvort hann var að tala við sjálfan sig eða einhvern sem hann sá en við ekki og það var mjög fyndið að fylgjast með honum. Svo var annar sem fór oft með tungubrjótinn "það er að verða verra ferðaveðrið". Sökum mikillar ölvunar náði hann því aldrei rétt.

Annað kvöld fer ég í innflutningspartý til Atla og Co. í Kópavogi og efast ég ekki um að þar verður mikið fjör. Þá eiga þeir félagar ekki lengur heima í Keflavíkinni og eru komnir á Stór-Reykjavíkursvæðið. Ég er hins vegar að hugsa um að stoppa þar stutt því skólinn er farinn að taka sinn tíma.

Í ár eru nýnemar í verkfræðinni mjög íþróttalega sinnaðir miðað við það sem ég hef kynnst áður. Nú sjást þeir oft á skólalóðinni í hakkí-sakk eða fótbolta. Stundum er flest annað en skólabækur skemmtilegt og þá er gott og jafnvel nauðsynlegt að skella sér í smá fótbolta. Annars konar lærdómur heldur en sá sem maður á að vera að sinna getur orðið mjög áhugaverður en það kemur stundum upp hjá mér. Þannig hefur til dæmis jarðfræði, sagnfræði og danska orðið áhugaverðara en það sem ég átti að sinna. Slíkt gerist reyndar ekki oft, sem betur fer.

Nú um daginn var ég klukkaður af henni Jóhönnu minni. Ég ætla að birta það í næsta bloggi.

Vandræða(mánu)dagur

Gærdagurinn byrjaði eins og hver annar dagur, eða það hélt ég. Bíllinn minn fór ekki í gang svo að ég fékk bílinn hennar Jóhönnu lánaðann. Allt í góðu með það. Um ellefu leytið fæ ég skilaboð frá Jóhönnu að hún ætlar til Ciliu vinkonu sinnar og hvort ég geti ekki keyrt hana þaðan og í vinnuna kl. eitt. Ég mæti þangað á réttum tíma en tekið er á móti mér með spurningarsvip; hvort ég hefði ekki fengið sms-ið um að Cilia myndi bara keyra hana. Síminn hafði verið á silent þannig að ég tók ekki eftir þegar það barst. Við ákváðum að ég myndi þá bara sækja Jóhönnu kl. fjögur í vinnuna. Á þessum akstri tek ég eftir að bíllinn er höktandi og eins og hann sé tregur að fara í gír. Rúmlega fjögur þegar við keyrum svo í átt til Reykjavíkur ákveður bíllinn að hætta að keyra svo ég stýri honum út í kant því þar er betra að leggja heldur en á miðjum þriggja akreina vegi, sérstaklega á háanna tíma þegar margir eru á leið heim úr vinnu. Þá taka við lífgunaraðgerðir sem bera engan árangur. Við stutta skoðun kemur í ljós að olían á bílnum er nær uppurin en hann á samt að geta farið í gang fyrir það. Þess vegna röltum við á bensínstöð sem var í tíu mínútna göngufjarlægð og kaupum bensín og setjum á brúsa sem við leigðum í von um að bíllinn fari í gang. Á þangað leiðinni sparka ég í pappírstregt og hlæ að því að einhver annar hefur nú orðið bensínlaus á þessum stað. Það var nú lán í óláni því engar fleiri voru til á þessari bensínstöð. Tregtin var á mörkum að vera nothæf en það reddaðist með því að halda lokunni opinni með því að stinga blýanti inn rétt á meðan. Eftir að hafa dælt fjórum og hálfum (hálfur lak niður vegna lélegrar tregtar) lítra af bensíni hlaut bíllinn nú að fara í gang ! Allt kom fyrir ekki.. Hann ætlaði sko ekki í gang.

Þá tókust annars konar aðgerðir við. Við ákváðum að hringa í alla sem við þekktum því við vorum með töskur, bakpoka, innkaupapoka og hund þannig að strætó var ekki fyrsti kostur. Mér þykir ótrúleg tilviljun að allir sem við þekkjum skyldu hafa annað hvort slökkt á símanum sínum eða ákveðið að fara út fyrir borgina. Það fór þannig að Jón og Berglind voru svo góð að keyra okkur vestur í bæ þar sem bíllinn minn stóð enn og ég vongóður um að hann væri bara bensínlaus. Sá grunur reyndist réttur, mér til mikills léttis. Þegar pabbi var kominn aftur í bæinn (sem var um það leyti sem hér er komið sögu í frásögninni) gátum við hist þar sem hinn bíllinn stóð til að draga hann frá þessari miklu umferðargötu. Vegna misskilnings gleymdust hinir bíllyklarnir en það uppgötvaðist ekki fyrr en við vorum komin að bílnum. Tvær ferðir voru því farnar en það var klúður sem var mér að kenna. Bíllinn var dreginn á fyrrnefndu bensínstöð þar sem meðal annars var ákveðið að setja á hann olíu. Bara við það að koma bílnum á jafnsléttu rauk hann í gang og gekk eins og ekkert hefði í skorist. Við settum samt olíu og fóru alls tveir lítrar á hann en olíuljósið er bilað í mælaborðinu. Þannig komum við báðum bílum til baka heilu og höldnu og hélt ég að vandræðum okkar væru þar með lokið en alls tók þetta ævintýri þrjá og hálfan tíma.

Seinna um kvödið ætluðum við á bílnum mínum að keyra Kristínu heim en þá fór hann ekki í gang ! Hingað til hef ég þurft að treysta á kílómetramælinn til að vita nokkurn veginn hvenær ég þarf að taka bensín því bensínmælirinn hjá mér er bilaður. Hann var sem sagt aftur bensínlaus, fyrr en ég hafði áætlað og var nóg að setja fáeina lítra á hann og þá rauk hann í gang.

Þetta var sko sannarlega mánudagur þar sem hver ólukkan rak aðra !

Hinu megin við Suðurgötu

Það eru endalaus skilaverkefni í skólanum. Ég er samt feginn að verklegu er lokið í einu faginu. Það er nú ekki hægt að segja að þetta hafi verið erfitt en þessar fimm æfingar voru bara fjandi tímafrekar. Skólinn er nýbyrjaður en samt allt komið á fullt. Í öðrum greinum eru sumir ekki einu sinni búnir að kaupa bækurnar. Nú myndir einhver segja að það væri örugglega einhver hinu megin við Suðurgötu :)

Í gærkvöldi, laugardagskvöld, var ég upp á lofti að gramsa í kössum og drasli. Það er ótrúlegt hvað maður geymir mikið af drasli sem fer bara úr einni geymslu í aðra. Ég henti drasli sem ég er alveg viss um að ég mun aldrei nota aftur og fækkaði þannig kössunum um einn. Ég er nokkuð viss um að ég geti fækkað þeim um allavega einn í viðbót.

Skólinn byrjaður

Ég fékk herðatré í vinnunni minni þegar ég hætti. Sumir fá umslag með uppsagnarbréfi en ég fékk herðatré. Herðatrénu á ég reyndar að skila aftur en með vinnufötunum á. Þetta sumar var ágætt. Vinnan var fín en samt ekki eins og í fyrra. Maður gekk einhvern veginn bara inn í rútínuna, vanur öllu. Ég var reyndar á öfugri vakt við félaga mína þannig að alltaf þegar þeir fóru í sumarbústað eða gerðu eitthvað skemmtileg þá var ég að vinna. Jóhanna mín var samt á sömu vakt þannig að það var í lagi.

Nú er skólinn byrjaður aftur og ég verð að segja að það er skrýtið að vera kominn aftur eftir árs hlé. Ég hef ekki enn verið spurður hvernig gengur en ég mun bara gefa eitt svar: "Spyrjum eftir prófin" :) Draumurinn hjá mér núna er að ljúka sem mestu af öðru árinu og fara eitthvað erlendis næsta sumar að vinna á vegum AIESEC. Ég væri til í að fara aftur til Suður-Ameríku þó að það sé kalt á þeim árstíma. Sumarið er varla liðið þegar ég er farinn að hugsa um það næsta..

Ég á samtals 50.000 króna inneign hjá þrem verslunum (íþrótta-, golf- og húsgagnaverslun) í borginni sem ég fékk í kaupbæti þegar ég keypti bílinn minn í sumar. Ég á enn eftir að finna mér eitthvað en fyrir nokkrum dögum fórum við Jóhanna í skoðunarferð. Ég sá nú ekki margt áhugavert enda er ég þekktir fyrir að vera "and-kaupisti" í fata- og húsgagnaverslunum. En mig vantar jakka eða úlpu, peysur, boli og buxur. Vandinn er bara að maður getur fundið takmarkað af nothæfum hversdags fatnaði í íþróttaverslunum. Ég ætla að minnsta kosti að finna mér einhvern bol og jakka eða úlpu því nú er farið að verða ansi kalt. Snjóhulan á Esjunni er staðfesting á því.

Algjör ljóska..

.. eða kannski bara einfaldur, týpískur karlmaður sem getur ekki gert tvennt í einu ?? Ég var mjög niðursokkin í grein af mbl sem búið var að prenta út og sat með hana inn á kaffistofu hjá okkur. Ég verð var við að maður kemur inn og segir brandara. Reyndar heyri ég hann bara koma inn. Í þann mund sem ég er búinn með greinina heyri ég 'punch-lænið' sem var "viltu ís-björn". Þá langaði mig að vera voða fyndinn líka og kom með hinn sem er alltaf sagður með þessum sem er "það er komið hlé-barði" nema hafði það í litlu söguformi (tveir menn fóru í bíó o.s.fr.). Þeir sem urðu vitni að þessum brandara hjá mér misstu nánast andlitið og vissi varla hvert það ætlaði af hlátri. Þá fattaði ég að hann hafði einmitt verið nýbúinn að segja þennan líka ! Ég var hreinlega of upptekinn í greininni til að heyra þá báða en eitthvað segir mér að vaktin eigi eftir að lifa svolítið á þessu í nokkurn tíma.. Ég er lifandi sönnun að karlmenn eru ekki (oft allavega) færir um tvennt í einu. Ég er til dæmis maðurinn sem lækkar í útvarpinu þegar ég leita að bílastæði í kringlunni..

Áðan fór ég í tívolíið í Smáralind með Aðalheiði systur. Við fórum í stóru róluna sem sveiflast og snýr manni í hringi í leiðinni. Það er gaman að fara þegar tækið er fullsetið (16 manns), sérstaklega þegar meirihlutinn er stelpur sem öskra. Ég vorkenndi reyndar einni stelpunni sem var með okkur í seinni ferðinni því hún var svo hrædd að hún hélt fyrir augun og marði örugglega öll bein í hendi vinkonu sinnar.

Ég er búinn að vera að mála íbúðina hennar Jóhönnu undanfarið. Stundum bara eina og eina umferð í einu og stundum fleiri en einn vegg í einu. Ég ætlaði að fara aftur eftir tívolí ferðina áðan en nennti því ekki. Eitthvað verður nú málað í komandi fríi en það verður gott að fá loks þriggja daga frí. Annars er farið að styttast í að sumarið verði búið. Held að það séu ekki nema um tvær vinnuhelgar eftir.