Útlaginn

Dagsverkin tala

2006-02-24T00:24:00.000Z

Lífið hér á stígnum er farið að komast í rútínu og dagsverkin að komast í vana. Patti litli er á sterum þannig að matarlyst hans er mjög mikil og samsvarar ekki matnum sem hann fær. Við þurfum að vera tvö við hreinsunina en við þurfum að finna einhverja leið til að annað okkar geti gert þetta því við erum bæði í skóla og vinnu.

Þar sem við erum bara með Stöð eitt hér á stígnum kemst maður ekki hjá því að sjá eitthvað af vetrarólympíuleikunum. Ein af fjölmörgum íþróttum er Curling eða krulla eins og einhver sjónvarpsmaðurinn sagði. Þetta er án efa ein undarlegasta íþrótt sem ég hef séð og þetta er víst eina vetraríþróttin sem Danir keppa í.

Patti

2006-02-20T16:48:00.000Z

Föruneyti 'stígsins' hefur undanfarna daga verið án Patta. Á miðvikudag fór litla krílið í aðgerð sem gekk ekki nógu vel, eiginlega bara illa. Hann þurfti þess vegna að vera í umönnun hjá dýralækninum þar til núna en við sækjum hann á eftir. Hann kemur til með að vera á sérfæði og lyfjum í nokkra daga vegna þess að það þarf að venja maga hans aftur á venjulegan Pattamat. Við erum búin að sakna hans mikið og undanfarnir dagar hafa verið erfiðari en maður hefði haldið. Ótrúlegt hvað nærvera hans hefur mikil áhrif á mann. Næstu dagar verða líka erfiðir en samt öðruvísi. Á tveggja tíma frestu þurfum við að kíkja á saumana og hreinsa sárið ef það er annað hvort gröftur eða kúkur en hann getur ekki kúkað eðlilega í einhvern tíma. Þetta krefst tíma og þolinmæði og kemst eflaust í vana eftir nokkra daga en sárið ætti að vera alveg gróið eftir um tvo mánuði.

Þetta allt saman er samt mjög smávægilegt, bara dropi í hafið, miðað við það sem foreldrar með nýfædd börn ganga í gegnum ef börnin þeirra veikjast mikið. Þau eru mjög hugrökk, Bebba og Hjörleifur. Ég get ekki ímyndað mér hvernig þeim hlýtir að líða. Bloggið þeirra er www.bebbaoghjolli.blogspot.com og ég vil enda þessa færslu með baráttukveðjum til þeirra og ekki missa vonina.

Föruneyti 'stígsins': Gleðilegt blogg-ár

2006-01-29T14:08:00.000Z

Nú er orðið svo langt síðan ég skrifaði síðast að ég veit varla hvar ég á að byrja.

Það var gaman að halda jól aftur á Íslandi. Þessi jól vorum við líka bara fimm á aðfangadag, við systkinin og mamma og pabbi, en það hefur ekki gerst í langan tíma. Að vanda höfðum við gest á gámlárskvöld. Jólafríið mitt var nú samt lítið frí vegna þess að ég vann flesta dagana. Ég hlakka þess vegna mikið til þessi mánaðamót því þá fæ ég loks greitt fyrir desembermánuð. Skólinn er byrjaður og verkefnavinna kominn á fullt skrið með viðeigandi álagi, kaffidrykkju og andvökum.

Á síðustu önn smíðaði ég aflgjafa sem tekur inn 230 VAC en skilar út +/- 5, 9, og 12 VDC. Þetta var ekki erfitt eða flókið verkefni en tók samt sinn tíma. Ég keypti lítinn kassa undir hann og stærri gerðina af spenni svo að úr varð smá púsluspil að fá alla hluti til að passa þannig að frágangurinn yrði samt sem áður snyrtilegur. En hann virkar og ég er sáttur. Ég smíðaði einnig AD-breytu sem hefur reyndar litla upplausn fyrir annað fag. AD-breytan hefur 8V viðmiðunarspennu og ber saman við breytilega spennu frá 0-7V. Spennugildin má sjá á þremur díóðum sem birta niðurstöðuna í tvítölukerfinu. Það verkefni var í sjálfu sér heldur ekki flókið en tók samt meiri tíma en ég átti von á.

Mig langar til útlanda. Mig langar til Svíþjóðar að heimsækja hverfið sem við bjuggum í. Mig langar til Skotlands að kynnast menningu þeirra og heyra hreiminn þeirra. Mig langar í helgarferð til London að sjá Big Ben, höllina, Thames og á kráarrölt. Mig langar til Austurríkis á skíði og bretti. Mig langar til Ítalíu á skíði og bretti. Ég gæti haldið svona lengi áfram. Einhvern tíma þegar ég á pening...

Hvar á ég að sækja um vinnu fyrir sumarið ? Ég er öruggur með vinnu á tveimur stöðum en sem maður með metnað langar mig að finna eitthvað annað. Eitthvað sem skólinn metur sem starfsreynslu (leiðinda regla). Samt eitthvað sem skilur peningaveskið eftir þyngra í lok sumars en byrjun (ætli séu einhverjar líkur á þannig starfi). Ég þarf að setja saman ferilsskrá, gera þetta almennilega. Núna er einmitt tíminn sem maður þarf að leggja inn umsóknir til fyrirtækja.

Við sóttum um heimasímanúmer í síðustu viku. Við sóttum líka um internettengingu. Við vorum voða kát að gera þetta loksins en þar sem við erum alltaf svo heppin þá er símalínan inn í íbúðina ekki tengd vegna framkvæmda í götunni fyrir hálfu ári síðan. Aðrar íbúðir fengu viðgerðina fría strax þá en þar sem ekkert númer var tengt íbúðinni á þeim tíma var ekkert gert. Við þurfum þess vegna að bíða eftir símvirkja til að koma og gera við þetta. Fyrst vildi Síminn ekki kannast við þessar framkvæmdir og sagði að við yrðum bara að borga fyrir þetta sjálf. Ég tími nú ekki að borga 12.000 fyrir viðgerð sem aðrir fengu fría. Ég á ekki von á að heyra í þessum símvirkja fyrr en um miðja næstu viku en allan þennan tíma þarf ég að hafa aðgang að geymslu nágrannans vegna þess að einhverjum fannst voða sniðugt að færa allt símadraslið þangað inn. Það verður góður dagur þegar 'stígurinn' verður loksins nettengdur.

Föruneyti 'stígsins' er hópur sem fer stundum í mat í Svöluás. Þrír einstaklingar eru fastskipaðir meðlimir hópsins, það erum við Jóhanna og Patti litli og nú undanfarið eru það einnig ýmist Andrea litla frænka Jóhönnu eða Karitas dóttir Ciliu vinkonu Jóhönnu. Ömmubarnsfaktorinn í Svöluás nýtur góðs af þessum aukagestum. Patti er efstur í goggunarröðinni þegar kemur að því að heilsa Föruneyti 'stígsins' þegar hópurinn stígur inn úr dyrunum enda er Patti í sérstöku dálæti frúarinnar á heimilinu.

Ekki oft svona mikið að gera..

2005-10-16T11:33:00.000Z

Um daginn fórum við Jóhanna í Intersport. Við vorum á mission-i. Finna átti á mig föt fyrir 50 þúsund krónur og alls ekki minni pening en það. Við röltum um búðina með innkaupakerru. Þennan pening fékk ég í kaupbæti með bílnum í formi inneignar hjá þremur verslunum undir sama þaki. Ég hefði miklu frekar viljað fá hana hjá t.d. Jack & Jones en maður gerði sér gott úr þessu og er nú orðinn íþróttamerkjafrík. Ég keypti eina peysu í golfversluninni Nevada Bob og einn starsmaður þar spurði mig hvort ég væri alveg viss um að ég ætlaði að versla "allt þetta" þegar hann sá innkaupakerruna. Jóhanna fékk líka að velja flík að eigin vali og fékk sér flotta peysu. Ég hef einu sinni áður verslað fyrir 50. þús en það er líka langt síðan. Mig bráðvantaði föt því ég var alltaf í sömu flíspeysunni og afsakaði það með því að hún væri nú eiginlega jakkinn minn. Nú á ég hins vegar fína úlpu og mér verður sko alls ekki kalt í vetur. Við keyptum líka eldhúsborð í Ikea. Merkilegt hvað eitt eldhúsborð gerir fyrir heildarmyndina. Nú þurfum við ekki að borða og læra við lága stofuborðið.

Októberfest var á föstudaginn fyrir viku. Ég hef aldrei séð jafnmikinn fjölda undir sama tjaldinu. Í tjaldinu var líka mjög heitt enda stórir hitarar víða um tjaldið. Mitt stopp í tjaldinu var samt stutt, ég entist ekki lengi í þessum fjölda og hita. Fór þá á stiginn þar sem Jóhanna var með smá partý fyrir deildina sína. Partýpúperinn ég fór snemma í háttinn þrátt fólkið sem var í heimsókn. Maður er orðinn svo gamall eitthvað að ég endist voða stutt þegar kemur að einhverju djammi, eitt stutt kvöld er nóg fyrir mig. Mér þykir furða hvað er búið að vera mikið að gera hjá mér og Jóhönnu síðustu helgar. Endalaus afmæli og partý. Þetta kemur í bylgjum, stundum er fullt í gangi og stundum bara alls ekki neitt en mér finnst líka fínt að taka því rólega um helgar. Ef fyrrgreindri bylgju má lýsa með sinus-bylgju þá kemur að því að við munum halda partý :)

Hundurinn hennar Jóhönnu, Patti, var eitthvað slappur um daginn og hélt sér inni í búri og var viðkvæmur í skrokknum. Við fórum þess vegna til dýralæknis sem varð að gefa honum róandi svo að hún fengi að skoða hann. Þá kom í ljós að hann var með stíflaðan kirtil sem stóð út við hlið endaþarms. Hún skar á hann og út kom meiri gröftur en ég hefði ímyndað mér. Hann var settur á lyfjaskammt fyrir ketti vegna þess að hann er svo smár. Við fengum líka að vita að hann er tvö kíló. Margir hafa haldið að hann væri að minnsta kosti helmingi léttari. Litla greyið er allur að koma til og er óðum að verða hressari. Við höfum samt grun um að hann sé með eyrnabólgu því hann kveinkar sér stundum þegar honum er klappað í kringum eyrun.

Í síðustu viku fór ég í blóðbankann í blóðflokkagreiningu svo ég geti gefið blóð. Ef ekki verður búið að hringja í mig eftir viku get ég farið aftur og gefið blóð og bæst í nauðsynlegan hóp blóðgjafa. Í lok hverrar gjafar fær maður að borða eins og maður getur þannig að segja má að tekið sé vel á móti manni. Ég lét loksins verða af því að fara eftir að hafa ætlað þangað í mörg ár. Að vissu leyti var þetta merkileg stund hjá mér.

Hún Jóhanna mín klukkaði mig svo ég lýk þessum pistli á fimm ómerkilegum staðreyndum um sjálfan mig.

Þegar ég var að verða tíu ára tók ég út húfutímabilið mitt og fór hvergi án Rossignol húfunnar minnar.
Ég er áhugamaður um alls konar nördaskap og á meðalstóran spegilstjörnukíki sem var fluttur til landsins frá Þýskalandi.
Ég hef ákveðið að tala um búkþurrku þegar átt er við handklæði, litlar búkþurrkur mun ég kalla handþurrku og orðið handklæði nota ég í stað orðsins vettlingar.
Mér finnst gaman að stunda íþróttir en finnst drepleiðinlegt að tala um aðra sem stunda þær.
Quantum Leap eru uppáhaldsþættirnir mínir í augnarblikinu og bráðum klára ég þáttaröð tvö af fimm. Ég á eftir að verða mér út um þáttaröð tvö af Lost en þá er Lost2 næst á eftir Q.L.

Þar sem búið er að klukka svo marga veit ég ekki alveg hvern ég get klukkað. Þess vegna ætla ég að klukka hvern þann sem les þetta. Sá sem les þetta tvisvar er því tví-klukkaður og þarf að koma með tíu staðreyndir um sjálfan sig ! Þeim sem finnst mjög gaman að lesa það sem ég skrifa og lesa þetta þrisvar þurfa að koma með 15 staðreyndir en það er líka hámarkið ef fólk les þetta oftar því mér finnst mjög ólíklegt að einhver nenni að lesa sama textann oftar en þrisvar.

Smá brandari í lokin sem stærðfræðikennari minn sagði í tíma: Hvað er sál ? Svar: Lifandi maður mínus dauður maður.

Fáeinar pælingar

2005-10-07T10:39:00.000Z

Laugardaginn síðasta kíkti ég til Atla, Andrésar og Jómba en þeir voru með innflutningspartý. Það kemur ekki á óvart að húsið þeirra er númer 67 en þeir hafa allir unnið á pítsastað sem ber sama heiti. Margir kíktu til þeirra og flestir sem ég hef ekki séð lengi. Töframaður kíkti í partýið og sýndi nokkur brögð og lét sig meðal annars svífa en ég missti af því. Mitt stopp hjá þeim var stutt því ég vildi nota sunnudaginn.

Í morgun datt ég inn á eitthvað sem heitir "hversu vel þekkir þú maka þinn" á ónefndri útvarpsstöð. Þar var foreldri eins þáttarstjórnanda spurður spjörunum úr um ýmsa persónulega hluti þeirra hjóna. Karlinn þurfti þá að fara að rifja eitthvað upp en þá hófst umræða hvort hann í raun gæti munað eftir einhverjum smáatriðum úr margra ára gömlum minningum. Hann stóð sig samt vel og gat svarað spurningunum þó öll smáatriði hefðu ekki verið rétt en fékk samt smá glósur um að hann hefði ekki getað svarað án þess að hugsa sig um. Þegar konan hans átti svo að svara þá mundi hún bara alls ekkert betur en karlinn og það þótti bara alveg eðlilegt, hún fékk að minnsta kosti ekki sömu glósur og karlinn. Þetta styrkir kenningu mína um að konum leyfist meira að gleyma hlutum en körlum og almennt að karlmönnum fyrirgefst færri mistök en konum. Mér finnst karlmenn yfirleitt fá neikvæðan samanburð við konur. Mér finnst ég til dæmis oft dæmdur (af kvenfólki auðvitað) bara fyrir það eitt að vera karlmaður og þess vegna sett út á öll minnstu smáatriði en svo leyfist dómurunum að vera jafnvel enn verri í þessum smá, smá, smáatriðum. Ég grínast samt oft með það að ég lækki til dæmis í útvarpinu þegar ég leita að bílastæði eða að ég hafi lélegt skammtímaminni. Umræðan hvort karlmenn séu betri ökumenn en konur finnst mér líka ósanngjörn vegna þess að yfirleitt keyra karlmenn meira en konur og sumar konur vilja síður keyra. Þar sem sú umræða fer í taugarnar á mér þá finnst mér ég líka mjög oft sjá konur keyra mjög hratt og oft hraðar en karlmenn.

Umræðan um mun á kynjunum pirrar mig oft vegna þess að mér finnst karlmaðurinn vera dæmdur fyrirfram, steyptur í mót og ekki leyft að sýna fram á betra eðli. Þetta er kannski óttalegt röfl í mér en stundum finnst mér eins og búið sé að setja standardana sem karlmenn eigi að uppfylla á hærri stall en venjulegur maður getur uppfyllt. Ég lít ekki á mig sem karlrembu þó einhverjum finnist ég vera það en ég varð bara að koma þessum hugsunum frá mér. Þetta voru bara pælingar mínar sem skipta svo sem engu máli og engan vegin alhæfingar.

Ekki svo daglegt líf

2005-09-30T13:26:00.000Z

Ég ákvað að skella mér í vísindaferð síðasta föstudag til Opinna kerfa. Þá hafði ég ekki farið í vísindaferð í rúmt ár og því kominn tími til að maður byrji aftur að stunda vísó. Veitingar Opinna kerfa voru ríkulegar af öli og pítsum enda vilja verkfræðinemar ekkert annað í vísó og fara gæði veitinganna hækkandi með auknu magni af öli. Við vorum víst fyrsti vísó-hópurinn sem þeir tóku við í tvö ár. Þennan föstudaginn er engin vísindaferð en það er hittingur á Hverfisgötu í pool í kvöld. Ég veit ekki enn hvort ég mæti en gaman væri samt að taka smá pool.

Á laugardeginum fórum við Jóhanna í partý til Ciliu og Þóris þar sem nokkuð margt var um manninn og strákar í meirihluta sem verður að teljast nýtt fyrir mér, að minnsta kosti nú í seinni tíð. Einn strákurinn var skrýtinn i meira lagi og sat lengi einn út í horni þögull en heyra mátti nokkrar setningar koma upp úr honum. Það var ráðgáta þeirra sem á horfðu hvort hann var að tala við sjálfan sig eða einhvern sem hann sá en við ekki og það var mjög fyndið að fylgjast með honum. Svo var annar sem fór oft með tungubrjótinn "það er að verða verra ferðaveðrið". Sökum mikillar ölvunar náði hann því aldrei rétt.

Annað kvöld fer ég í innflutningspartý til Atla og Co. í Kópavogi og efast ég ekki um að þar verður mikið fjör. Þá eiga þeir félagar ekki lengur heima í Keflavíkinni og eru komnir á Stór-Reykjavíkursvæðið. Ég er hins vegar að hugsa um að stoppa þar stutt því skólinn er farinn að taka sinn tíma.

Í ár eru nýnemar í verkfræðinni mjög íþróttalega sinnaðir miðað við það sem ég hef kynnst áður. Nú sjást þeir oft á skólalóðinni í hakkí-sakk eða fótbolta. Stundum er flest annað en skólabækur skemmtilegt og þá er gott og jafnvel nauðsynlegt að skella sér í smá fótbolta. Annars konar lærdómur heldur en sá sem maður á að vera að sinna getur orðið mjög áhugaverður en það kemur stundum upp hjá mér. Þannig hefur til dæmis jarðfræði, sagnfræði og danska orðið áhugaverðara en það sem ég átti að sinna. Slíkt gerist reyndar ekki oft, sem betur fer.

Nú um daginn var ég klukkaður af henni Jóhönnu minni. Ég ætla að birta það í næsta bloggi.

Vandræða(mánu)dagur

2005-09-20T13:25:00.000Z

Gærdagurinn byrjaði eins og hver annar dagur, eða það hélt ég. Bíllinn minn fór ekki í gang svo að ég fékk bílinn hennar Jóhönnu lánaðann. Allt í góðu með það. Um ellefu leytið fæ ég skilaboð frá Jóhönnu að hún ætlar til Ciliu vinkonu sinnar og hvort ég geti ekki keyrt hana þaðan og í vinnuna kl. eitt. Ég mæti þangað á réttum tíma en tekið er á móti mér með spurningarsvip; hvort ég hefði ekki fengið sms-ið um að Cilia myndi bara keyra hana. Síminn hafði verið á silent þannig að ég tók ekki eftir þegar það barst. Við ákváðum að ég myndi þá bara sækja Jóhönnu kl. fjögur í vinnuna. Á þessum akstri tek ég eftir að bíllinn er höktandi og eins og hann sé tregur að fara í gír. Rúmlega fjögur þegar við keyrum svo í átt til Reykjavíkur ákveður bíllinn að hætta að keyra svo ég stýri honum út í kant því þar er betra að leggja heldur en á miðjum þriggja akreina vegi, sérstaklega á háanna tíma þegar margir eru á leið heim úr vinnu. Þá taka við lífgunaraðgerðir sem bera engan árangur. Við stutta skoðun kemur í ljós að olían á bílnum er nær uppurin en hann á samt að geta farið í gang fyrir það. Þess vegna röltum við á bensínstöð sem var í tíu mínútna göngufjarlægð og kaupum bensín og setjum á brúsa sem við leigðum í von um að bíllinn fari í gang. Á þangað leiðinni sparka ég í pappírstregt og hlæ að því að einhver annar hefur nú orðið bensínlaus á þessum stað. Það var nú lán í óláni því engar fleiri voru til á þessari bensínstöð. Tregtin var á mörkum að vera nothæf en það reddaðist með því að halda lokunni opinni með því að stinga blýanti inn rétt á meðan. Eftir að hafa dælt fjórum og hálfum (hálfur lak niður vegna lélegrar tregtar) lítra af bensíni hlaut bíllinn nú að fara í gang ! Allt kom fyrir ekki.. Hann ætlaði sko ekki í gang.

Þá tókust annars konar aðgerðir við. Við ákváðum að hringa í alla sem við þekktum því við vorum með töskur, bakpoka, innkaupapoka og hund þannig að strætó var ekki fyrsti kostur. Mér þykir ótrúleg tilviljun að allir sem við þekkjum skyldu hafa annað hvort slökkt á símanum sínum eða ákveðið að fara út fyrir borgina. Það fór þannig að Jón og Berglind voru svo góð að keyra okkur vestur í bæ þar sem bíllinn minn stóð enn og ég vongóður um að hann væri bara bensínlaus. Sá grunur reyndist réttur, mér til mikills léttis. Þegar pabbi var kominn aftur í bæinn (sem var um það leyti sem hér er komið sögu í frásögninni) gátum við hist þar sem hinn bíllinn stóð til að draga hann frá þessari miklu umferðargötu. Vegna misskilnings gleymdust hinir bíllyklarnir en það uppgötvaðist ekki fyrr en við vorum komin að bílnum. Tvær ferðir voru því farnar en það var klúður sem var mér að kenna. Bíllinn var dreginn á fyrrnefndu bensínstöð þar sem meðal annars var ákveðið að setja á hann olíu. Bara við það að koma bílnum á jafnsléttu rauk hann í gang og gekk eins og ekkert hefði í skorist. Við settum samt olíu og fóru alls tveir lítrar á hann en olíuljósið er bilað í mælaborðinu. Þannig komum við báðum bílum til baka heilu og höldnu og hélt ég að vandræðum okkar væru þar með lokið en alls tók þetta ævintýri þrjá og hálfan tíma.

Seinna um kvödið ætluðum við á bílnum mínum að keyra Kristínu heim en þá fór hann ekki í gang ! Hingað til hef ég þurft að treysta á kílómetramælinn til að vita nokkurn veginn hvenær ég þarf að taka bensín því bensínmælirinn hjá mér er bilaður. Hann var sem sagt aftur bensínlaus, fyrr en ég hafði áætlað og var nóg að setja fáeina lítra á hann og þá rauk hann í gang.

Þetta var sko sannarlega mánudagur þar sem hver ólukkan rak aðra !

Hinu megin við Suðurgötu

2005-09-18T11:12:00.000Z

Það eru endalaus skilaverkefni í skólanum. Ég er samt feginn að verklegu er lokið í einu faginu. Það er nú ekki hægt að segja að þetta hafi verið erfitt en þessar fimm æfingar voru bara fjandi tímafrekar. Skólinn er nýbyrjaður en samt allt komið á fullt. Í öðrum greinum eru sumir ekki einu sinni búnir að kaupa bækurnar. Nú myndir einhver segja að það væri örugglega einhver hinu megin við Suðurgötu :)

Í gærkvöldi, laugardagskvöld, var ég upp á lofti að gramsa í kössum og drasli. Það er ótrúlegt hvað maður geymir mikið af drasli sem fer bara úr einni geymslu í aðra. Ég henti drasli sem ég er alveg viss um að ég mun aldrei nota aftur og fækkaði þannig kössunum um einn. Ég er nokkuð viss um að ég geti fækkað þeim um allavega einn í viðbót.

Skólinn byrjaður

2005-09-14T12:09:00.000Z

Ég fékk herðatré í vinnunni minni þegar ég hætti. Sumir fá umslag með uppsagnarbréfi en ég fékk herðatré. Herðatrénu á ég reyndar að skila aftur en með vinnufötunum á. Þetta sumar var ágætt. Vinnan var fín en samt ekki eins og í fyrra. Maður gekk einhvern veginn bara inn í rútínuna, vanur öllu. Ég var reyndar á öfugri vakt við félaga mína þannig að alltaf þegar þeir fóru í sumarbústað eða gerðu eitthvað skemmtileg þá var ég að vinna. Jóhanna mín var samt á sömu vakt þannig að það var í lagi.

Nú er skólinn byrjaður aftur og ég verð að segja að það er skrýtið að vera kominn aftur eftir árs hlé. Ég hef ekki enn verið spurður hvernig gengur en ég mun bara gefa eitt svar: "Spyrjum eftir prófin" :) Draumurinn hjá mér núna er að ljúka sem mestu af öðru árinu og fara eitthvað erlendis næsta sumar að vinna á vegum AIESEC. Ég væri til í að fara aftur til Suður-Ameríku þó að það sé kalt á þeim árstíma. Sumarið er varla liðið þegar ég er farinn að hugsa um það næsta..

Ég á samtals 50.000 króna inneign hjá þrem verslunum (íþrótta-, golf- og húsgagnaverslun) í borginni sem ég fékk í kaupbæti þegar ég keypti bílinn minn í sumar. Ég á enn eftir að finna mér eitthvað en fyrir nokkrum dögum fórum við Jóhanna í skoðunarferð. Ég sá nú ekki margt áhugavert enda er ég þekktir fyrir að vera "and-kaupisti" í fata- og húsgagnaverslunum. En mig vantar jakka eða úlpu, peysur, boli og buxur. Vandinn er bara að maður getur fundið takmarkað af nothæfum hversdags fatnaði í íþróttaverslunum. Ég ætla að minnsta kosti að finna mér einhvern bol og jakka eða úlpu því nú er farið að verða ansi kalt. Snjóhulan á Esjunni er staðfesting á því.

Algjör ljóska..

2005-07-20T23:21:00.000Z

.. eða kannski bara einfaldur, týpískur karlmaður sem getur ekki gert tvennt í einu ?? Ég var mjög niðursokkin í grein af mbl sem búið var að prenta út og sat með hana inn á kaffistofu hjá okkur. Ég verð var við að maður kemur inn og segir brandara. Reyndar heyri ég hann bara koma inn. Í þann mund sem ég er búinn með greinina heyri ég 'punch-lænið' sem var "viltu ís-björn". Þá langaði mig að vera voða fyndinn líka og kom með hinn sem er alltaf sagður með þessum sem er "það er komið hlé-barði" nema hafði það í litlu söguformi (tveir menn fóru í bíó o.s.fr.). Þeir sem urðu vitni að þessum brandara hjá mér misstu nánast andlitið og vissi varla hvert það ætlaði af hlátri. Þá fattaði ég að hann hafði einmitt verið nýbúinn að segja þennan líka ! Ég var hreinlega of upptekinn í greininni til að heyra þá báða en eitthvað segir mér að vaktin eigi eftir að lifa svolítið á þessu í nokkurn tíma.. Ég er lifandi sönnun að karlmenn eru ekki (oft allavega) færir um tvennt í einu. Ég er til dæmis maðurinn sem lækkar í útvarpinu þegar ég leita að bílastæði í kringlunni..

Áðan fór ég í tívolíið í Smáralind með Aðalheiði systur. Við fórum í stóru róluna sem sveiflast og snýr manni í hringi í leiðinni. Það er gaman að fara þegar tækið er fullsetið (16 manns), sérstaklega þegar meirihlutinn er stelpur sem öskra. Ég vorkenndi reyndar einni stelpunni sem var með okkur í seinni ferðinni því hún var svo hrædd að hún hélt fyrir augun og marði örugglega öll bein í hendi vinkonu sinnar.

Ég er búinn að vera að mála íbúðina hennar Jóhönnu undanfarið. Stundum bara eina og eina umferð í einu og stundum fleiri en einn vegg í einu. Ég ætlaði að fara aftur eftir tívolí ferðina áðan en nennti því ekki. Eitthvað verður nú málað í komandi fríi en það verður gott að fá loks þriggja daga frí. Annars er farið að styttast í að sumarið verði búið. Held að það séu ekki nema um tvær vinnuhelgar eftir.

Heldur betur !

2005-07-10T18:59:00.000Z

Ég skil ekki þessa bloggleti í sjálfum mér, sérstaklega í ljósi allra þeirra atburða sem hafa átt sér stað í lífi mínu. Frá síðustu skrifum hefur margt gerst sem á að rata beinustu leið hingað á bloggið en er búið að vafra, að því er virðist stefnulaust, um í kollinum mínum í þó nokkurn tíma. Þetta verður þess vegna langur pistill en ég reyni að brjóta hann niður í viðráðanlegar einingar.

Fyrst ber að nefna að ég er byrjaður aftur í öryggisgæslunni í Leifsstöð. Það er nokkuð skrýtið að vera byrjaður þar aftur því það segir mér hvað tíminn er fljótur að líða. Það er reyndar ekki eins spennandi að vera þarna núna eins og mér fannst í fyrra en ég sakna samt Valþjófsstaðafjalls í Fljótsdal ekki neitt. Það getur tekið á þolinmæðina stundum að eiga samskipti við suma ferðamenn. Íslenskt gamalt fólk er alveg í sérflokki því það er fólkið sem byggði landið, setti lögin og ól foreldra okkar. Þrjóskan í því er alveg í samræmi við það. Frakkar eru líka erfiðir því þeir þykjast ekki kunna ensku en svo þegar maður talar íslensku við það fatta þeir að þeir kunna smá ensku. Þjóðverjar eru skárri en Frakkar en samt ekkert auðveldir. Maður reynir samt alltaf að sýna þjónustulund. Það þýðir ekkert annað í þessu starfi.

Þann 10. júní síðast liðinn fórum við Jóhanna í River Rafting í tilefni af eins árs afmæli okkar. Eitt orð nægir til að lýsa þeirri ferð: ÆÐI ! Þetta er íþrótt sem mig langar til að stunda en vegna skorts á bæði tíma og pening er það ekki hægt. Ferðin skiptist í tvo hluta, sá fyrri var hefðbundin sigling niður Miklafljót með tilheyrandi busli og hasar og var í raun auðveldur miðað við þann seinni. Fyrst þurftu allir að sitja svona "öryggisnámskeið" áður en við bárum bátinn okkar niður langa og mjög bratta hlíð. Að bera bátinn held ég að hafi verið erfiðast við fyrri hlutann vegna þess að maður var alltaf í bremsunni og tók þess vegna á.

Seinni hlutinn tók mjög á og var verulega krefjandi. Við fórum inn í mjög þröngan dal inn úr einu fjallinu sem liggur í leyni frá veginum. Þar klifruðum við litla kletta og syntum á móti straumnum sem myndaðist frá foss sem var ofar og var falinn inni í helli. Þetta var eins og klippt út úr Hollývúdd kvikmynd. Fossinn inni í hellingum var mjög kraftmikill og flottur. Þegar við fórum svo til baka var tilvalið að renna sér niður neðsta fossinn. Í lokin vorum við orðin mjög köld þrátt fyrir góðan búnað og vorum orðin svo loppin á fingrunum að erfitt var að smella af sér björgunarvestinu. Þess vegna var mjög gott að fara í heita pottinn sem var þarna á svæðinu þar sem við skiptum um föt. Sá sem sótti okkur um morguninn þurfti seinna að fara í útkall annað. Við höfðum skilið ýmislegt eftir í bílnum hjá honum en hann tók ekki nema hluta úr honum. Okkur vantaði því bæði skóna okkar og myndavélina. Fengum það svo daginn eftir. Svona nokkuð verða allir að prófa því þetta er eins og ég sagði áðan algjört ÆÐI !

Um daginn fórum við Jóhanna og Andrea litla frænka hennar niður á tjörn í góða veðrinu með nesti handa okkur og öndunum úr bakaríinu. Það er langt síðan ég hafði gefið öndunum brauð síðast. Við fórum líka út að borða um daginn á veitingastaðnum Ítalíu. Það var rosalega gaman og mikið að gera þótt það væri bara mið vika. Eftir það hittum við mann frá Argentínu og fórum á Kaffi Cultur. Hafði ekki farið þangað inn áður. Mér fannst maðurinn gera mikið grey úr sjálfum sér því hann var nýbúinn að fá vinnu en var að vinna svart og vantaði almennilegan samastað og vantaði að komast í sturtu og vantaði að elda mat. Hann talaði mjög mikið.

Eftir að hafa flakkað mikið á bílasölum Stórreykjavíkursvæðis og á Suðurnesjum er ég búinn að kaupa mér bíl. Fyrsti bíllinn er hvítur þriggja dyra Opel Astra árgerð 2000. Ég verð að segja að ég er nokkuð sáttur með kaupin. Ég keypti samt af nauðsyn fremur en löngun. Það er samt voða gott að vera kominn á eigin bíl og þurfa ekki lengur að væla "elsku mamma" eins og sautján ára gutti.

Ég er búinn að láta slípa geisladiskinn sem rispaðist í ferðinni okkar Jóhönnu í S-Ameríku. Það reddaði mörgum myndum. Í gærkvöldi prófaði ég svo að líma svart blað á bakhliðina því ég tók eftir að hún er líka rispuð. Það bjargaði enn fleiri myndum. Þær eru þess vegna orðnar fáar myndirnar sem ekki er hægt að lesa af disknum. Kannki má redda því með því að setja þykkara blað á bakhliðina. Ég læt að minnsta kosti ekki slípa hann meira því nú þegar er búið að fara þrjár umferðir á framhliðina.

Annars er ég nánast hættur að vera á msn. Hef ekkert gaman lengur af því að vera alltaf á msn. Tala hvort eð er við fáa þar. Samtölin verða líka svo teygð og þunn eitthvað. Það er verra heldur en samtölin sem maður átti á irc-inu í denn.

Nú fyrir stuttu hélt móðir mín upp á þann merka áfanga að vera fimmtug. Hún hélt stórt "kellingaboð" og var með hattaþema. Ég var að sjálfsögðu settur í þjónshlutverkið og sá um að skenkja áfengi í glös viðstaddra á milli þess að taka ljósmyndir. Það tók oft 10 mínútur að komast 20 metra vegna þess að svo margir vildu ná af manni tali og heyra nýjustu fréttir og svala forvitni sinni um ferðina okkar Jóhönnu.

Við fórum líka í matarboð til Svala frænda Jóhönnu og Ingu konu hans. Þar fengum við grillaðan humar í forrétt, grillað kjöt í aðalrétt og ís á eftir með heitri súkkulaðisósu og tertu. Ég borðaði á mig gat og lá við að þyrfti að velta mér út um dyrnar.

Um daginn sá ég mann upp í Leifsstöð sem glotti til mín og mér fannst ég kannast við hann. Þá fattaði ég að hann er einn af þeim pólverjum sem vann á sama stað og ég fyrir austan og heilsaði honum. Ég talaði samt ekkert við hann því það hefði bara endað með asnalega handapati. Tók svo eftir fleirum. Þeir eru greinilega hættir í bili og á leið heim til sín. Á síðustu vakt hitti ég svo annan pólverja nema þessi maður talar íslensku og spjölluðum við oft í vinnunni. Ég heilsaði honum og rétt spjallaði við hann.

Þessa dagana er Jóhanna að vinna í því að innrétta íbúðina sína og mála og almennt gera hana tilbúna svo hún geti flutt inn í hana. Það er mikill lúxus að geta haft svona rúman tíma til að pæla í hlutunum enda lúxuspía þarna á ferð :) Við erum búin að fara í Góða Hirðinn, Ikea og Betra Bak að skoða auk þess að fara í heimsókn til fólks sem auglýsir á netinu. Það er ótrúlegur munur að kaupa notaða hluti. Getur munað tugum þúsunda og oft ekkert síðri en nýjir hlutir. Ég öfunda hana af því að vera að innrétta íbúðina sína.

Ég verð að segja að það er pínu léttir að vera búinn að koma þessu frá mér. Er búinn að vera á leiðinni að blogga svo lengi. Það versta við að skrifa svona mikið í einu eða öllu heldur að bíða svona lengi með að skrifa er að þá gleymir maður oft skemmtilegum pælingum. Ég sé ekki fram á að neitt nýtt eða skemmtilegt gerist hjá mér í bráð en ég reyni samt að skrifa um það jafnóðum.

Nú kem ég af fjöllum..

2005-06-01T22:06:00.000Z

.. og er kominn til að vera ! Ég er búinn að setja mér markmið. Ég ætla ekki að koma nálægt erfiðisvinnu aftur nema með hvítan hjálm á höfði (sem yfirmaður). Oft var ég spurður hvað ég ætlaði að vera lengi og svaraði ég þá fáu vegna þess að ég vissi sjálfur ekkert um það. Ég er feginn að vera kominn heim en ég er líka ánægður með sjálfan mig að hafa getað staðist þessa dvöl (kvöl..) fyrir austan. Ég er samt alveg viss um að eftir nokkur ár á maður eftir að hugsa um þennan tíma með öðru hugarfari heldur en núna. Ætli þessi tími eigi ekki eftir að fá á sig smá ævintýrablæ í endurminningunni eftir tíu til tuttugu ár.

Þó að ég sé kominn heim er ég ekki þar með hættur að skrifa um það sem gerðist fyrir austan eða það sem ég upplifði þar. Einn morguninn þegar ég steig út úr svefn-skálanum var allt orðið hvítt. Það hafði snjóað um nóttina en það hvarf aftur að mestu um hádegisbil.

Litlu sætu lömbin sem ég talaði um síðast eru búin að stækka og fitna og eru þess vegna ekki eins krúttleg lengur. Á leiðinni frá búðunum og inn í fjallið (og í gagnstæða átt líka..) sér maður yfir ánna sem fer í gegnum dalinn. Það er oftar en ekki dagamunur á henni, bæði í vatnsmagni og lit.

Einn af vörubílstjórunum á svæðinu er svo loðinn inni í eyrunum að hárin byrgja sýn. Hann er alls ekki stressaður miðað við flesta vörubílstjóra sem ég hef kynnst en ástæðuna er kannski að rekja til loðinna eyrna, hann heyrir ekki þegar menn reka á eftir honum.

Einkahúmor er mjög skemmtilegur á svona vinnustöðum. Að "taka Per" á hlutina þýðir í raun að gera þá kæruleysislega. Við spiluðum nær alltaf pool í matartímum okkar og eftir vinnu. Per er danskur verkamaður sem vinnur þarna og er oft heppinn í pool. Heppni hans lýsir sér þannig að hann skýtur í kúluna sína án þess að vera búinn að pæla í hvert hún fer en ratar samt á einhvern hátt ofan í. "Ég tek bara Per á þetta" þýðir því "ég ætla ekki að pæla í því hvað gerist ef ég skýt svona".

Einn af "kostum" þess að vera í byggingarvinnu (fyrir utan að hreinlætisreglur eru í lágmarki) er að enginn kippir sér upp við aftansöngva nálægra samstarfsmanna. Ókosturinn hins vegar við frjálsan viðrekstur er sá að lyktin helst mjög lengi inni í gallanum og læðist upp um hálsmálið. Verst er það þó þegar maður er í regnstakk því hann er bæði regn- og vindheldur þannig að lyktin tekur sér bólfestu lengi á eftir.

Síðast þegar ég fór í frí var mikið að gerast. Ég fór í tvær og hálfa stúdentsveislu sama daginn en Jóhanna var samt duglegri því hún fór í fjórar veislur sama daginn og þar af var ein þeirra fermingarveisla auk þess sem hún mætti á útskriftina sjálfa upp í skóla. Það var sérstakt að fara í veisluna til Sigrúnar því þar voru svo margir og svo mikið áfengi í boði. Þar var líka fólk sem vildi spjalla við mann því ég er barnabarn afa og ömmu í Njarðvík og bróðir Berglindar. Þetta frí var ég nánast bara í Keflavík. Það sem skyggði á helgina voru þær fregnir að Gísli Torfason er allur, blessuð sé minning hans. Hann var einn þeirra kennara sem ég leit upp til á meðan og eftir að skólagöngu lauk.

Síðustu dagana fyrir austan var ég kominn með gífurlegt ógeð á bæði staðnum og vinnunni sjálfri. Næstum hvern dag hugsaði ég að sá dagur væri sá síðasti. Verkefnin sem við vorum í kröfðust þess að ég og annar í járnunum skriðum í fósturstellingum undir túpunni sem vatnið fer út um eftir að hafa snúið hverflunum. Maður gat ekki annað en vonað að fá ekki krampa því þá hefði getað farið illa.

Á föstudaginn byrja ég í nýrri vinnu. Ég verð á sama stað og í fyrra. Ég verð upp í flugstöð í öryggisgæslunni. Núna verð ég á annari vakt, verð á A-vakt en það er líka í bestasta lagi því Jóhanna er á A-vakt líka þannig að við eigum alltaf frí á sama tíma. Við verðum í öðrum búning núna. Við verðum ekki lengur í skyrtum heldur í bolum og peysu. Ég fékk líka úlpu en er ekkert viss um að ég eigi eftir að nota hana mikið í sumar.

Hef ég migið á rafmagnsgirðingu ??

2005-05-13T23:50:00.000Z

.. var ég spurður um daginn. Mitt svar var "nehei og langar ekkert að prófa það !" Ég röflaði eitthvað um það síðast að koma heim á miðvikudaginn síðast liðinn og hætta þar með alveg og kveðja Austurland í bili. Hér er ég enn og er ekkert að fara að hætta strax ! Eða sko.. Ég fer í frí fjögurra daga frí þann 18. maí og kem svo hingað aftur til að vera eitt úthald í viðbót. En lengur get ég ekki verið vegna þess að ég er búinn að lofa mér í vinnu annars staðar, vinnu sem er ekki líkamlega krefjandi. Ég er farinn að hlakka mikið til að breyta um vinnuumhverfi.

Hafi ég einhvern tíma haldið því fram að ég hafi aldrei verið lúði, þá dreg ég orð mín til baka því Aðalheiður, systir mín kær, setti myndir af okkur systkinum á netið þar sem ég er klæddur eins og alversti lúði. Ég hélt ég ætlaði að leka niður af stólnum af hlátri þegar ég sá sjálfan mig. Myndin var tekin í Disney garðinum á Flórída árið 1994. Þá var ég reyndar bara tólf ára gamall og mátti alveg líta út eins og lúði. Ég var í gráum essó-bol, grænum Boston Celtic stuttbuxum, strigaskóm og hvítum tennissokkum með röndum. Mér fannst ég ekkert hallærislegur þá, enda ungur og vitlaus. Aðalheiður hins vegar er algjört krútt á myndinni.

Skítugi gaurinn sem vinnur hérna hefur fengið viðurnefnið 'hobbitinn' af okkur í járnagenginu. Hann er lítill og með bumbu (án þess að vera beint feitur) og með fyndið bros. Honum finnst það ekkert skemmtilegt og ég skil hann ósköp vel. Mig grunar reyndar að viðurnefnið hafi dáið þegar Hjalti hætti í járnunum síðasta miðvikudag. Þegar ég var hér í fyrra fékk ég viðurnefnið Newman's Own af manni sem ég vann með bara af því að ég var 'sá nýji'. Hann vildi líka kalla mig Hvíta manninn því ég er ekki á sakaskrá. Það kom frá manni sem er ekki heill á geði. Hann er mjög ofvirkur og þarf að taka tvenns konar lyf við því. Þess vegna er hann afkastamikill þó að ekki er endilega allt rétt sem hann gerir. Stundum þarf að eyða tíma og leiðindum í að leiðrétta vinnu hans. Þessi maður heitir Palli og vinnur ekki hér lengur vegna þess að hann strauk lögreglumanni of fast um vangann á Egilsstöðum. Það gerðist eftir að ég fór í fyrra og áður en ég kom aftur. Eftir að ég kom aftur hef ég verið kallaður hvorugu viðurnefni enda var Palli sá eini sem kallaði mig þetta.

Ég gleymi alltaf að minnast á einn verkamanninn hér. Hann býr á bæ sem er í tveggja mínútna akstursfjarlægð héðan og er bóndasonur. Hann þekkist í mikilli fjarlægð því hann er eini pípureykingamaðurinn hér og hann gengur ALLTAF í stígvélum og vinnugallann ofan í þeim. Hann er mjög sérstakur persónuleiki en samt alltaf hress og gaman að tala við hann.

Að minnsta kosti fjórum sinnum á venjulegum vinnudegi keyrum við framhjá fjárhúsi og fyrir utan það er heill hellingur af kindum. Nú er komið vor og því er kominn heill hellingur af lömbum. Það er pínu fyndið að sjá þessi litlu lömb úr fjarlægð hlaupandi eftir mæðrum sínum. Sumir grínast stundum með að þarna sé steikin okkar hlaupandi. Oft heyrist líka í öndum og þá grínast sömu menn og segja að þarna fljúgi steikin okkar og líkja eftir hreyfingum veiðimanna sem halda á haglabyssu.

Hér vinna þrír menn frá Chile. Þeir eru hér aðeins til að vinna og hafa ekkert séð af landinu nema Egilsstaði og Akureyri þegar þeir eiga frí. Ég er nýfarinn að spjalla við þá en þeir tala takmarkaða ensku. Þegar ég sagði þeim að það er ekkert svo langt síðan ég var í Chile spurðu þeir hvort ég talaði spænsku. Það kom mér á óvart að þeir skyldu ekkert reyna að tala við mig á spænsku þegar ég svaraði þeim á þeirra máli að ég talaði smá því í S-Ameríku er fólk svo opið og mikið fyrir að spjalla við útlendinga. Þeir eru ef til vill orðnir vanir að Íslendingar eru yfirleitt mjög lokaðir. Þeir eiga þrjár vikur eftir af sex mánaða vinnutörn. Þeir eiga alltaf frí á sunnudögum eru þess vegna ekki á venjulegu vinnukerfi sem hér tíðkast. Þó að þeir hafi hið hefðbundna S-Ameríska útlit þá skera þeir sig ekkert mjög mikið úr vegna allra pólverjanna sem eru komnir hingað.

Ég var búinn að segja áður að pólverjarnir eru mikið í tölvunum tveim sem allir hér hafa aðgang að. Ég var líka búinn að segja að í langflestum tilfellum sem þeir eru á netinu, þá eru þeir á klámsíðum. Það er í sjálfu sér ekkert hneykslanlegt en mér fannst mjög fyndið þegar ég sá eitt kvöldið einn pólverjann með vídjó-upptökuvél í höndunum fyrir framan tölvuskjáinn að taka upp ****** til að taka með sér inn í herbergi.

Nú þegar veðrið er farið að batna er mig farið að langa til að vinna úti í ferska loftinu. Úti bergmálar hávaðinn heldur ekki eins og hann gerir inni í fjallinu. Fyrir stuttu mældum við hljóðstyrkinn við járnaklippurnar og mældist hann 115 dB sem er hámarkið sem síminn getur mælt þannig að vel getur hugsast að styrkurinn hafi náð 120 dB sem flokkast undir sársaukamörk. Þess vegna er bannað að gera grín að mér ef ég heyri ekki alltaf hvað fólk segir. Ég vinn í heyrnarskaðandi umhverfi og fleiri en ég tala óskýrt !!

Í gærkvöldi spjallaði ég aðeins við konurnar sem vinna í eldhúsinu. Ég var að forvitnast af hverju þær væru að vinna svona seint og þær sögðu mér að það væri vegna þess að starfsmönnum hér hefur fjölgað svo mikið án þess að aukning hafi orðið í eldhúsinu. Þá fékk ég að vita að fyrir tveim mánuðum síðan voru 80 manns í mat þegar mest var en nú nái talan 160. Talandi um mat.. Sá orðrómur gengur laus að það eigi að grilla á morgun og er ég því farinn að hlakka til.

Stundum getur verið fyndið að labba ganginn hérna þar sem herbergið mitt er því maður heyrir svo vel fram á gang úr herbergjunum og hvort menn séu að tala í símann. Ekki bara hvort þeir tali í símann heldur líka um hvað.

Ég er búinn að vera með fjörfisk í auganu í alllangan tíma og er orðinn pínulítið þreyttur á því. Hann er búinn að vera þarna á sama stað í marga daga í röð. Ég er farinn að velta fyrir mér hvort þetta geti nokkuð verið lirfa að fara að skríða upp úr húðinni og fljúga burt sem fiðrildi eða eitthvað skordýr. Það væri allavega ekkert ólíklegt miðað við að ég kom með heim með skordýr í tánni frá Paragvæ. Annars setti ég nokkrar myndir á netið sem ég tók af svæðinu og má nálgast þær hér.. Þetta er af híbýlum og vinnusvæði, utandyra og inni í fjalli. Þá getið þið nokkurn veginn séð við hvaða aðstæður ég bý hér.

Útlegð senn að ljúka

2005-05-06T23:48:00.000Z

Strákarnir sem ég vinn með eiga síma með hljóðstyrkmæli. Í dag kom grafa í ýktri yfirstærð inn í fjallið og vann í um klukkustund. Hávaðinn var svo mikill að strákarnir mældu hann með símunum. Ég veit reyndar ekki hversu mikið er að marka svona mæli í síma en hávaðinn mældist um 115 dB og gerði okkur ókleift að tala saman vegna þess að hann bergmálaði svo mikið. Mig langar að benda á tvær greinar, önnur frá doktor.is: hér og hin frá vinnueftirlitinu: hér. Þarna er talað um að fólk sem er átta tíma í 85 dB hávaða sé í hættu á að heyrn þeirra skaðist. Ég vinn minnst ellefu tíma á dag og meðalhávaði í fjallinu núna eftir áramót er 90-95 dB. Þegar hávaðinn er kominn í 100 dB er hann flokkaður sem hættulegur og ekki mælt með lengri dvöl en í tvo tíma. Fyrir áramót var meðalhávaðinn rúmlega 100 en algengt var að hann færi vel yfir 100 dB.

Ég gleymdi að minnast á það síðast að skítugi gaurinn var búinn að vinna hér í viku þegar hann spurði hvar hann fengi handklæði. Búinn að vinna í viku og ekki enn farinn í sturtu ! Ég gleymdi líka að minnast á mann sem ég vinn með. Mér finnst hann nokkuð sérstakur og eitt sem pirrar mig er að hann virðist ekki geta hækkað róminn þegar þess þarf. Eins og ég hef svo oft minnst á er mikill hávaði inni í fjallinu og þess vegna oftar en ekki þörf á að tala hátt og jafnvel öskra. Það er sama hver hávaðinn er, þessi maður talar eins og hann situr inni í hljóðlátri setustofunni með tebollann í höndunum. Mér finnst líka pínu erfitt að vinna með honum af öðrum smávægilegum ástæðum.

Annað sem ég gleymdi að nefna er að vafalaust eru margir sem kalla okkur "helvítis járnafíflin !". Það er líka í stakasta lagi, ég er sáttur við að vera kallaður járnafífl því það er skárra en að vera kallaður verkamannafífl. Svo eru líka tveir verkamenn hérna há aldraðir. Eða sko.. þeir eru um fertugt. Mér finnst það bara svo sorglegt að menn komnir á þennan aldur og ekki búnir að gera meira með líf sitt en að enda sem verkamaður á fjöllum. Annar er ljóti maðurinn og hinn er maður í mikilli yfirvigt og virðist aðeins hafa tíma til að skoða símann sinn.

Ég kem heim á miðvikudaginn næsta en ég hef ákveðið að ljúka útlegð minni þá. Ég ætla að sjá nýju Hitchhiker's guide to the Galaxy myndina sem ég er búinn að bíða eftir í mörg ár. Þeir sem fylgdust með blogginu mínu tóku eftir að ég las bókina á ferðalagi okkar Jóhönnu. Þar sem bókin er í miklu uppáhaldi hjá mér verður gaman að sjá myndina loksins. Ég sá einhvern tíma gömlu útgáfuna af myndinni og hefði betur ekki gert það því hún var vægast sagt ömurleg ! Við Jóhanna gerðum 'díl' í gærkvöldi. Ég ætla að lesa allar Harry Potter bækurnar og hún ætlar að lesa Hitchhikerinn. Mig langar líka að sjá Kingdom of heaven og xxx2. Ég auglýsi þess vegna eftir fólki sem vill koma með mér í bíó seinni hluta næstu viku.

Hvar setti ég nú aftur skónna mína ??

2005-05-06T00:37:00.000Z

Það er fátt að frétta héðan af fjöllum fyrir austan. Maður er bara búinn að vinna eins og hestur til sjö á kvöldin og að vinnudegi loknum er lítið annað hægt en að safna kröftum fyrir næsta vinnudag. Nú er fjórði dagur úthaldsins búinn og sex langir dagar eftir. Ég er hreint ekki viss hvort ég komi hingað aftur. Mér finnst líklegast að ég ljúki þessu úthaldi og kveðji þar með Austurland í bili. Síðast lofaði ég að koma með smá pistil um hvers konar menn vinna hér og hvernig andinn er á svona stórum vinnustað:

Þegar gengið er inn í matsal í hádeginu blasir oftar en ekki við manni 20-30 (ef ekki fleiri) pör af skóm með stáltá og stálbotni. Forstofan er frekar lítið og oft sést varla í gólfið af skóm. Þegar haldið er út á vinnustað aftur getur reynst þrautinni þyngri að finna skónna sína aftur, sérstaklega ef maður er ekki enn búinn að merkja þá á einhvern máta. Þá getur maður þurft að bíða þar til fækkar í hrúgunni svo maður geti notað útilokunaraðferðina. Sumir merkja skónna sína með því að spreyja appelsínugulum lit á þá, svona týpískt iðnaðar-merkisprey. Stuttu eftir að ég kom hingað aftur varð ég fyrir því litla óhappi að detta ofan í plötu sem er meter á þykkt vegna þess að möskvinn var svo stór. Við það meiddist ég lítilega, fékk hraustlegt sár á sköflunginn en það var lán í óláni að báðir skórnir rifnuðu lítið eitt á mjög góðum stað. Eftir þetta atvik hef ég alltaf átt mjög auðvelt með að finna skónna mína.

Að mínu mati eru verkamenn þjóðflokkur útaf fyrir sig vegna þess að mér finnst þeir stundum svo lúðalegir og steyptir í sama mót. Sumir þeirra þykjast vera ógurlega fyndnir án þess að átta sig á aulahegðun sinni.

Skítuga manninn er alltaf að finna á svona stöðum. Hann hefur útlit fyrir að fara ekki í sturtu og ekki hirða um að þrífa af sér mesta skítinn. Hann kemst reyndar upp með það því hér er engin krafa gerð um hreinlæti. Hann er samt ansi skítugur og illa lyktandi ef vinnufélagar hans neita að sitja við hliðina á honum í matsalnum og reka hann í sturtu. Þennan mann er einmitt að finna á þessu vinnusvæði. Hann er íslendingur ef einhver skyldi spyrja sig að því..

Ljóti maðurinn er líka oft til staðar en hann stendur út úr hópnum fyrir þær sakir að vera gífurlega ófríður. Hann er með útstæð eyru, skakkar og útstæðar tennur, poka undir augunum og langt nef. Hann er svo ófríður að verkamaður hér hafði það á orði að vilja ekki sitja á móti honum í matartíma vegna þess að hann missir næstum matarlystina við að eitt að sjá hann.

Oft eru líka menn sem eru á sakaskrá og fá vinnu hvergi annars staðar. Þeir eru bestu skinn, svona inn við beinið, og haga sér almennt ekki í samræmi við kannski langa sakaskrá. Það minnir mig á það þegar ég nefndi heima (árið 2001) að ég væri til í að prófa að vinna við virkjun. Svarið sem ég fékk frá móður minni var að á slíkum stöðum væru villimenn og nauðgarar. Það svar hefur eflaust verið gripið á lofti. Eflaust má finna villimenn og líka nauðgara hér í þessum stóra hópi en það er ekkert sem meðalmaður þarf að hafa áhyggjur af því vegna þess að villimenn og nauðgarar eru nefnilega stundum nágrannar okkar eða manneskjan sem passar börnin okkar í leikskólanum.

Herra geðgóður er alls staðar en það er maðurinn sem má varla yrða á, hvað á líta til, án þess að fá illt auga til baka. Hann er mjög þrjóskur og allmennt ill á geði. Þetta vill oft loða við kranamann. Hér er hann ýmist kallaður Svavar eða Geðgóður.

Smiðir eru annar þjóðflokkur. Hér er smiðspar sem kjaftar út í eitt og vinnur alltaf saman. Þeir hafa svipaðan húmor og blanda lítið geði við aðra þegar þeir vinna en það er samt alveg hægt að tala við þá. Svo er hér einn smiður sem finnst voða gaman að blístra og syngja. Þegar hann syngur festist oft ein lína við hann sem hann endurtekur í sífellu. Síðasta línan sem ég heyrði hann syngja var "Ég er bara fimm ára" úr laginu "Súrmjólk í hádeginu" eftir Bjartmar Guðlaugsson. Hann kannaðist samt ekkert við viðlagið..

Stressaðir vörubílstjórar eru mjög algengir vegna þess að þeir þurfa að vera á að minnsta kosti þrem stöðum í einu og oft getur verið skondið að bæði tala við þá og fylgjast með þeim hlaða á bílana.

Það er enginn virkjun byggð án þess að suðumaður komi það nálægt en þeir eru sumir mjög fýldir og ófélagslyndir. Þegar þeir mæta á svæðið bregst sjaldan að þeir eru fyrir manni. Eflaust er maður sjálfur samt oft fyrir smiðunum. Svo er það með rafvirkjana.. Þegar þeir eru nærri slær oft út eða slökknar á ljóskösturum.

Hér hefur orðið nokkur fjölgun á pólverjum eftir að ég byrjaði hér aftur og álagið aukist til muna í eldhúsinu því ekkert hefur verið fjölgað þar. Maður vorkennir þeim í eldhúsinu oft því það eru svo margir alltaf í mat. Mér finnst pólverjarnir vægast sagt sérstakir fyrir margar sakir. Yfirvaraskeggin eru nú ekkert óeðlileg en þeir skera sig úr sem bera slíkar hor-mottur. Þeir eru gjarnir á að hanga í tölvunum tveim sem eru hér fyrir alla að nota og sjást varla á öðru en klámsíðunum. Þeir þykja ekki gott vinnuafl, aðeins ódýrt. Ég hef heyrt yfirmenn hérna tala um hvað framleiðni þeirra er léleg, þeir skila ekki af sér því sem þeir eiga að gera. Ég heyrði líka sögu um að einhverjir hafi komið að þeim sofandi inn í gám. Þá höfðu þeir tekið niður galla sem þar héngu og lagt á gólfið. Þeir nota heldur ekki hjálma þegar þeir vinna út en hér er skylda að nota hjálma. Þetta komast þeir upp með því það er bara einn túlkur á svæðinu og hann er verkamaður. Pólverjarnir eru líka gjarnir á að skipta oft um galla. Þeir nota helst bara hreina galla og skipta ef hann óhreinkast. Íslenski pólverjinn (suðumaður en vænsti piltur samt og brosmildur mjög) sem vinnur í kringum okkur segist ekki vilja vinna með samlöndum sínum því þeir vinni svo illa, eru latir. Það er kannski rétt að minnast á að inni í fjallinu skiptist vinnustaðurinn í tvö hús, íslendingar að byggja það stærra en pólverjar það minna.

Það er enginn týpískur vinnustaður án klámvísna í vinnuskúrunum en þær er að finna á mörgum stöðum hér. Sumar misgóðar og aðrar bara hlægilega lélegar og barnalegar.

Hávaðinn inni í fjallinu getur verið gífurlegur og oft getur maður ekkert verið með eyrnahlífarnar vegna þess að maður þarf að geta talað við aðra og verið meðvitaður um umhverfi sitt. Það gengur oft mikið á og hætturnar víða ef maður heyrir ekki í fólki í kringum sig. Mengunin er samt öllu minni núna en í fyrra. Ég er á "hinni vaktinni" en núna og fara langflestir í frí á sama tíma. Það eru því afar fáir á svæðinu þegar "venjulega vaktin" fer í frí. Þá einmitt er langbest að vinna og sárafáir eru fyrir manni.

Núna er klukkan meira en miðnætti og ég ætti að vera löngu kominn í bælið. Ég hef grun um að ég verði mjög þreyttur í fyrramálið ef ég fer ekki að sofa fljótlega. Vonandi hafa einhverjir getað séð fyrir sér vinnustaðinn og andann sem hér ríkir. Kannski set ég inn myndir sem ég tók í síðasta úthaldi (lofa samt engu).

Ég gerðist frænka..

2005-05-01T17:04:00.000Z

Núna er síðasti dagurinn í þessu fríi og fer ég því í fyrramálið í flug til Egilsstaða. Ætli ég verði ekki tíu daga að þessu sinni. Þessir tíu dagar er fljótir að líða þegar maður hugsar til baka en hver dagur er stundum mjög lengi að líða. Sérstaklega þegar það er lítið að gera.. Ég er búinn að slappa ágætlega af í fríinu og hafa það gott og langar að koma með smá samantekt og upptalningu:

Á fimmtudaginn keyrði ég mömmu og pabba í Leifsstöð því þau skelltu sér til London og er ég því búinn að hafa bæði húsið og bílinn. Klukkan fimm sótti ég Jóhönnu í vesturbæinn en hún er búinn að fá tímabundna vinnu í hreinsun. Um kvöldið slöppuðum við bara af.

Á föstudaginn gerði ég lítið, sótti Jóhönnu, fórum í Keflavík og ég kíkti á strákana á meðan Jóhanna vann í uppvaski með Kristínu vinkonu sinni í nemenda og kennara máltíðinni. Að henni lokinni kíkti ég til hennar og sá þar nokkra skrautlega kennara sem allir voru komnir á Ránna í anda. Ég gerðist frænka og kíkti með Jóhönnu og systur hennar í frænkuboð í Reykjavík. Sátum þar með þrem kerlingum sem voru vel við skál og töluðu um misjafnlega skemmtileg málefni. Ein þeirra kannaðist mikið við mig en hún var að vinna með pabba. Við feðgar höfum greinilega sterkan svip. Klukkan fjögur fórum við aftur í keflavík og kíktum á Paddy´s og Traffic. Þetta var nótt hinna blindfullu því á fyrri staðnum stóð fólk varla í lappirnar. Ástandið var aðeins skárra á Traffic. Fórum að sofa klukkan hálf sjö.

Laugardagurinn fór að miklu leiti í kúr en um kvöldmatarleyti vorum við komin til Reykjavíkur. Við kíktum í heimsókn til Berglindar en Aðalheiður var þegar komin til hennar og gisti þar um nóttina. Við enduðum svo kvöldið á að horfa á Love Actually sem ég hafði ekki séð áður.

Í dag byrjuðum við daginn á að borða á Pítunni í Skipholti ásamt Aðalheiði en það var mjög langt síðan við höfðum fengið okkur pítu og bragðaðist hún líka svona svakalega vel. Þá fórum við í Perluna og tókum einn hring úti og annan inni. Það var líka mjög langt síðan við höfðum farið í Perluna. Næst fórum við á ÍsCafe á Suðurlandsbraut og keyptum öll ís og ætluðum í Ikea en það var lokað vegna þess að í dag er 1. maí. Að lokum fórum við í Kolaportið og tókum einn og hálfan hring þar.

Stærsti kosturinn að vera fyrir austan er að maður eyðir alls engu. Frítt fæði, frí gisting og frítt flug. Að auki fær maður ekkert nema hollan mat, kemst ekki í neitt gos og þarf ekki að elda eða vaska upp. Maður er á hálfgerðu hóteli. Egilsstaðir eru reyndar ekki nema í hálftíma akstursfjarlægð en oftast nennir maður ekkert að fara þangað. Næst kem ég kannski með smá pistil um hvernig menn vinna á svona stað því mér finnst sumir vera ansi furðulegir. Ef til vill passa ég vel inn í þetta umhverfi sem ég lýsi en það verða aðrir að dæma.

Nýtt og ferskt blogg

2005-04-29T10:14:00.000Z

Eftir átjan daga vinnutörn fyrir austan er ég kominn aftur heim í siðmenninguna. Það var skrýtið að fara þangað aftur vegna þess að maður var búinn að venjast svo góðu lífi í Suður-Ameríkunni og vinnustaðurinn er búinn að breytast mikið frá því þegar ég var þar síðast. Núna er búið að sprengja og keyra allt efni út úr fjallinu þannig að mengunin sem stafaði frá öllum stórvirku vinnuvélunum í fyrra er ekki nærri eins mikil, ef einhver. Hávaðamengun er þó enn nokkur og ég er hugsanlega búinn að hljóta einhvern heyrnarskaða. Það var ekki auðvelt að vera í átján daga í einu, það er heldur langur tími en venst alveg örugglega eins og annað. Núna er annar frídagurinn minn af fjórum og ég geri ráð fyrir að ég fari aftur á mánudaginn kemur. Ég veit ekki hvort ég verði aftur svona lengi eða jafnvel lengur en venjan er að menn séu tíu daga í einu og fari heim í fjögurra daga frí. Eitt er þó víst, ég verð ekki lengur á fjöllum en fram í lok maí því þriðja júní fer ég aftur í öryggisgæsluna í Leifsstöð og verð þar í sumar. Ég þarf ekki að fara á námskeið eins og í fyrra þó manni veitti nú ekki af smá upprifjun. Ég á reyndar enn möppuna sem við fengum þannig að maður getur alltaf kíkt í hana.

Ég átti afmæli um daginn og er búinn að fá einn pakka. Jóhanna gaf mér Rapsody sem er alhliða geymslu og afspilunartæki fyrir kvikmyndir, ljósmyndir og tónlist svo fátt eitt sé nefnt og er sjálfstæð eining þannig að maður þarf ekki að tengja það við tölvu til að spila það sem er á því. Ég þorði ekki einu sinni að láta mig dreyma um þetta og var því að vonum hæst ánægður þegar ég opnaði pakkann :) Þetta var í fyrsta skipti á minni 23ja ára ævi sem ég var fjarverandi í minni eigin afmælisveislu því þegar ég vann sveittur á afmælisdaginn minn fékk ég símtal frá fjölskyldunni sem tjáði mér að þau væru að gæða sér á ljúffengri tertu í tilefni dagsins. Þau afsökuðu það með því að segja að þau þyrftu nú líka að græða eitthvað á deginum.